رابطه فلسفه ومنطق:

ابتدا به بيان ويژگي هاي منطق مي پردازيم و سپس رابطه ي آن را با فلسفه معلوم خواهيم ساخت؛

منطق چيست؟

1.معناي لغوي منطق: منطق به معناي ترازوي سنجش تفكر(نطق باطن) مي باشد.

2.معاني اصطلاحي منطق: منطق در اصطلاح به معاني خطاسنج، ترازوي تفكر، ابزار درست انديشيدن و روش تفكر صحيح به كار مي رود.

3.زادگاه منطق: منطق به عنوان يك علم در يونان و توسط ارسطو تدوين شد.

4.موضوع منطق: موضوع آن همان«معقولات ثانيه» است و به عبارت متأخران موضوع آن را مي توان«معرف و حجت» دانست.

5.روش منطق: منطق از روش عقلي بهره مي برد.

6.قلمرو منطق: منطق هم جنبه ي نظري و هم جنبه عملي دارد؛ از جنبه ي نظري قواعدآن اخباري و ناظر به طبيعت ذهن و فكر است و از جنبه ي عملي قواعد
آن انشايي است كه بايد براي دوري از خطا به كار بسته شود.

همچنين منطق هم جنبه ي ابزاري و هم جنبه ي استقلالي دارد؛ از جنبه ي ابزاري وسيله ي تحقيق در علوم ديگر است و از جنبه ي استقلالي درباره معقولات ثانيه بحث مي كند.

7.هدف منطق: از جمله اهداف منطق را مي توان چنين برشمرد؛

الف)خطاسنجي فكر و حفظ ذهن از خطا در تفكر.

ب)قواعد تفكر صحيح را مي آموزد تا با بكار گيري آنها بيم از خطا در تفكر رفع شود.

پ)كشف مغالطات در تفكر و بازشناختن حقيقت از خطا.

ت)كشف مجهولات از معلومات.

ث)آموختن روش شناسي علوم تازمينه تحقيق روشمند در علوم مختلف فراهم شود.

ج)آموختن قواعد عمل صحيح تا بيم از شكست و ناكامي در عمل رفع شود.

  8.تعريف منطق: منطق ابزاري قانوني است كه به كار بستن آن ذهن را از خطاي در تفكر محفوظ مي دارد؛ يا به عبارت ديگر علمي كه اصول و قواعد درست انديشيدن و انتقال صحيح ذهن از معلوم به مجهول را مي آموزد و يا طريق تفكر صحيح (تعريف و استدلال صحيح) رابيان مي كند.

تبيين رابطه فلسفه و منطق:

فلسفه و منطق نيز دو حوزه ي معرفتي متمايزند كه از حيث موضوع،قلمرو و غايت تفاوت دارند؛ اما اين دو علم با يكديگر ارتباط نيز دارند. منطق نسبت به فلسفه علمي ابزاري است كه وسيله ي تحقيق در فلسفه را فراهم مي سازد؛ زيرا استدلال صحيح نياز به دانستن و بكار بستن قواعد استدلال دارد كه منطق آن را در اختيار فلسفه قرار مي دهد. فلسفه نيز كه كار آن تبيين عقلاني امر است،منطق را مورد تبيين عقلاني قرار مي دهد مباني و روش آن را در حوزه ي فلسفه ي منطق با نگرش عقلاني بررسي   مي كند.